SOURCE: WIT’s FACEBOOK

บันทึกความประทับใจการติดตั้งงานที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมือง Maebashi จ. Gunma ประเทศญี่ปุ่น ช่วงปลายฤดูร้อน ปี2024 เขียนเป็นการ์ตูนบนกระดานไวท์บอร์ดในห้องที่เขาจัดไว้ให้ โดย ภพน้องผู้ช่วยประจำตัว คือจริงๆแล้วเขียนเล่นๆ เติมไปเรื่อยๆ สร้างเรื่องเพิ่มเรื่อยๆ จนงานเสร็จแล้วป่านนี้ก็ยังไม่ลบ ไม่รู้จะลบเมื่อไหร่

This is an impression journal from the installation period at the Maebashi City Museum of Art in Gunma, Japan, in late summer 2024. I drew a comic on a whiteboard in the room that Pop, my personal assistant, had prepared for me. It began as casual doodling—adding bits and pieces, building the story little by little until the installation work for the museum was finished. Even now, this drawing hasn’t been erased. I have no idea when it will be.

– ใช้ชีวิตครึ่งราคา ตามวิถีlifehackของน้องแบงค์เอนจิเนียร์ กินอาหารเตรียมโละก่อนวันหมดอายุ ตอนแรกก็เขินๆ เอางี้เลยเหรอ ตอนหลังๆ มันเป็นเกมส์ มันเป็นการเอาชนะ การขิง สนุกอยู่

I was living at half price, following N’Bank, the engineer’s life-hack philosophy—eating discounted food that was close to its expiration date. At first, it felt a bit embarrassing, like, “Are we really doing this?” But eventually it turned into a game. A challenge. A flex. Surprisingly fun!

– ปั่นจักรยานไปกลับหอศิลป์ทุกวัน ไป5โลกลับ5โล วันนึงจักรยานยางแบน ตัดสินใจเดินไปเคาะประตูหอศิลป์ เจอคุณลุงรปภ.เฝ้าตึกอยู่พอดี แกพาตามหาที่สูบลมอยู่นานสองนาน จนเจอในที่สุด – วันรุ่งขึ้น ผอ.หอศิลป์ นัดเลี้ยงข้าวเที่ยง ปรากฎว่าคุณลุงรปภ.นั่นแหละ คือผอ.หอศิลป์ จังหวะการ์ตูนญี่ปุ่นมากๆ หลังจากนั้นผอ. ก็จะมาปรากฎตัวให้เห็นอยู่อีกบ่อยๆ ในมาดที่ไม่ใช่ผอ.เช่นเดิม บางครั้งก็มุดพื้นเดินสายไฟ บางครั้งก็อยู่บนเพดานโฟกัสไฟให้ เป็นผอ.หอศิลป์ที่ญี่ปุ่นนี่งานหนักจริงๆ

I rode my bike to and from the museum every day—5 kilometers each way. One day, the tire went flat. I decided to walk over and knock on the museum door, and ran into a security guard uncle. He helped search endlessly for a bike pump until we finally found one.

The next day, the museum director invited the team and me to lunch. It turned out that the very same security guard uncle—surprise!—was actually the museum director. Oh boy… such a perfect Japanese manga moment. After that, the director kept appearing in unexpected roles—sometimes crawling under the floor to pull cables, sometimes up on the ceiling adjusting lights. Being a museum director in Japan is seriously hands-on work.

– เจอเจ้าของAirBNB ที่ทางหอศิลป์จัดหาให้ มาตัดหญ้าทำความสะอาดที่พัก พอเล่าว่ามาแสดงงานที่หอศิลป์ เขาบอกว่าวันเปิดจะไปดูด้วย – วันเปิดมาจริงๆ แล้วก็มีคนแนะนำให้เขาขึ้นมาพูดอะไรซักอย่าง ทักทายกัน ซักพักคิวเรเตอร์เดินมาถามว่ารู้จักคนนี้ได้ยังไง คนนี้เป็นนักการเมืองท้องถิ่นรุ่นใหม่ ก็บอกว่าเขาเป็นเจ้าของAirBNBที่ให้ไปอยู่ไง เย้ยยยย วันหลังๆเริ่มสังเกตป้ายหาเสียง เห้ยจริงด้วยหน้าเหมือนกัน – หลังจากนี้เริ่มระแวงคนรอบตัวมากขึ้น ใครจะเป็นท่านประธานอะไรอีกมั้ย ไว้ใจไม่ได้เลย

I met the owner of the Airbnb arranged by the museum. He came by to mow the lawn and clean the place. When I told him that I was exhibiting my work at the museum, he said he’d come to the opening.

And he really did. Someone even invited him to say a few words. Later, the curator asked, “How do you know him?” It turned out he’s a rising young local politician. Oh my… I started feeling like I have to be careful about everyone around me. Is anyone secretly an important person? You really can’t judge a book by its cover… hmm?

– หายนะสูงสุดของการทำงานครั้งนี้คือ แผงวงจรควบคุมพังไปเกือบ50% 3วันก่อนงานเปิด สาเหตุการพังยังไม่แน่ใจ ข้อสรุปสุดท้ายที่ทีมengineerเขาคุยกันข้ามประเทศถึงตี3 คือ มึงลืมไหว้เจ้าที่รึเปล่าวะ ไม่มีเวลาสืบหาสาเหตุที่แท้จริง เพราะคนมีการศึกษาสูงๆ มือโปรๆ เขาต้องใช้เวลาในการdefineปัญหา สร้างการทดลองเพื่อทดสอบสมมุติฐาน นักมั่ว นักเดา นักสัญชาติญาณแบบข้าพเจ้า ต้องเข้ามารับภาระอันหนักอึ้งนี้ ทำแบบนี้ หลีกเลี่ยงด้านนี้ ปีนบันไดเอาแผงควบคุมไปใส่ใหม่ทีละตัวๆเป็นครั้งที่4 เสียบปลั๊ก ฟุบ แผงวงจรควบคุมพังเป็น65% ที่เวลา2วันครึ่งก่อนงานเปิด มึงจะเอาดวงที่ไหนไปสู้

The ultimate disaster of this project: nearly 50% of the control circuit boards burned out three days before the opening. The cause was unclear. The final cross-country engineering discussion at 3 a.m. concluded: “Did you forget to pay respect to the local spirits?”

There was no time to properly investigate—after all, highly trained professionals need time to define problems and design experiments to test hypotheses. But an intuitive, guess-and-go type like me had to do it! Avoid this. Reroute that. Climb a ladder and replace the boards one by one—for the fourth time. Plug it in. Boom. Now 65% fried. Two and a half days before opening. What kind of luck could possibly save this?

– ระหว่างที่กินข้าวกลางวันมื้อที่ไม่อร่อยที่สุดในโลกนั้น สิ่งศักดิ์สิทธิที่แบงค์ไปไหว้ระหว่างทางมาหอศิลป์ตามคำแนะนำของเพื่อนก็มาดลใจให้นึกถึงการเปลี่ยนchipใหม่แทนของเดิมที่พัง สั่งของมาจากAmazonก็ไม่ทันแล้ว ทางเดียวที่จะหาchipนั้นได้คือหาใครซักคนไปซื้อมาจากร้านที่เนิร์ดที่สุดที่ Akihabara

สิ่งศักดิ์สิทธิก็ดลใจให้ เมนี่ น้องผู้จัดการของ100ต้นสนที่คุณเอ๋ให้เดินทางมาร่วมงานเปิดล่วงหน้า ตามแผนการเธอจะต้องมาถึงแล้ว แต่วันนั้นเกิดอยากเถลไถลขึ้นมาแบบแปลกๆ เลยยังไม่ออกจากโตเกียวตามแผน จึงได้ติดต่อไปขอให้เมนี่ไปร้านขายchip ที่เหมือนเป็นดาวดวงเล็กๆในใจกลางแกแลคซี่ Akihabara มีกำแพงที่เป็นลิ้นชักเก็บชิ้นส่วนอิเลคทรอนิคส์เป็นหมื่นๆชิ้นตั้งอยู่ ความคาดหวังว่าจะได้ชิ้นส่วนที่เล็กเป็นเกล็ดขนาด 3×3มิลลิเมตร จากเมนี่ผู้ซึ่งอยู่คนละขอบจักรวาลกับชิ้นส่วนอิเลคฯ ICคืออะไรเหรอคะ? นี้อยู่ที่ 0.01% แต่ปาฏิหาริย์ก็มีจริง ตอนเมนี่ส่งข้อความพร้อมรูปถ่ายบอกว่ามันคือสิ่งนี้ใช่มั้ย อันนี้เองเหรอที่ตามหา เป็นความเฮแบบเห็นแผ่นดินที่ขอบฟ้า พายุดำทะมึนไล่หลังมา เรี่ยวแรงจากไหนก็ไม่รู้ พายเรือแบบเกินพลังชีวิต เข้าสู่ชายฝั่งรอดตายได้หวุดหวิด แก้ไขเรื่องแผงควบคุมไหม้ได้ จากการเปลี่ยนอะไหล่ที่ได้มาแบบมหัศจรรย์นี้, พลิกแพลงระบบนิดหน่อย, ทำซ้ำเป็นครั้งที่5 หลังจากนั้น ส่วนที่เหลือก็เรียบร้อย ทะลุปรุโปร่ง ตลอดจนถึงงานเปิด และราบรื่นจนถึงวันนี้ ที่งานเปิดไปแล้ว1สัปดาห์

While eating what felt like the worst lunch in the world, a good spirit—the one N’Bank had stopped to pray to on the way to the museum—seemed to inspire the idea: replace the damaged chip with a new one. Ordering from Amazon would be too late. The only way was to find someone to buy it from the nerdiest electronics shop in Akihabara.

And as if by fate, Manie—the manager from 100 Tonson Foundation, whom Khun Aey had sent ahead to help with the opening—happened to still be in Tokyo. She had randomly delayed her trip to Gunma, so she was asked to go chip-hunting in that tiny star at the heart of the Akihabara galaxy—a shop with walls covered in tens of thousands of electronic components in little drawers.

The odds of getting the exact 3×3 mm chip from someone who lives on the opposite edge of the universe from electronics—“What’s an IC?” Manie asked—were about 0.01%. But miracles do exist. When Manie texted a photo: “Is this the one?”—it felt like spotting land on the horizon while a black storm chased from behind.

The burned control boards were fixed with that miraculous spare part. We tweaked the system slightly and rebuilt everything for the fifth time. After that, everything ran smoothly through the opening and all the way up to now, one week later.

– บทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ในครั้งนี้คือ อย่าลืมไหว้เจ้าที่เจ้าทาง ปาฏิหาริย์มีจริง

The biggest lesson this time: don’t forget to pay respect to the local spirits. Miracles do exist.

– สรุป สนุกประทับใจ แม้จะโหดมาก ประทับใจน้องๆทีมงานทั้งชาวไทยและชาวปุ่น พลังเจนYตอนปลายเจนZตอนต้นมากๆ เหมือนคนเหล่านี้มีพลังชีวิตเป็นอมตะ มันส์สุดๆ

In summary: This trip was incredibly fun and deeply memorable—even though it was brutal. I was so impressed by the Thai and Japanese teams, late Gen Y, early Gen Z energy—like they’ve got immortal life force. It’s an absolutely intense and awesome trip!

—–

ผลงาน Infinite Maze ซึ่งเคยจัดแสดงครั้งแรกในนิทรรศการ Planetary Seed ● จร ● 惑星的共自在性 ณ 100 Tonson Foundation ได้รับการตีความและออกแบบใหม่ให้สอดรับกับพื้นที่เฉพาะของ Arts Maebashi ผลงานจัดวางในลักษณะ kinetic mechanism แบบเฉพาะพื้นที่ (site-specific) นี้ ได้ผ่านการปรับโครงสร้างใหม่เพื่อให้สอดคล้องกับแนวคิดของ Liquidscape แม้วัสดุที่ใช้จะมีการปรับเปลี่ยน แต่แก่นหลักของผลงาน—เขาวงกตที่สามารถแปรเปลี่ยนได้อย่างไร้ขีดจำกัด—ยังคงได้รับการรักษาไว้อย่างครบถ้วน

นิทรรศการ Liquidscape: Southeast Asia Today จัดโดย Arts Maebashi ภายใต้การกำกับดูแลของผู้อำนวยการบริหาร ฟูมิโอะ นันโจ และภัณฑารักษ์ ยูกะ ทาคาฮาชิ นิทรรศการนี้นำเสนอภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมและสังคมอันหลากหลายและเปี่ยมพลวัตของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านผลงานของศิลปินจำนวน 12 กลุ่ม โดยในจำนวนนี้มีศิลปิน 7 กลุ่มที่เกิดหลังทศวรรษ 1980 ศิลปินเหล่านี้สะท้อนถึงการพัฒนาอย่างรวดเร็วของภูมิภาค รากฐานทางประวัติศาสตร์ และวิถีชีวิตที่กำลังเปลี่ยนแปลง พร้อมตั้งคำถามต่อประเด็นโลกาภิวัตน์ เทคโนโลยี และบทบาททางเพศ ผ่านผลงานของพวกเขา ผู้ชมจะได้ทำความเข้าใจถึงความขัดแย้ง ความสับสน ความหวัง และความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ของชีวิตร่วมสมัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และบริบทที่กว้างไกลยิ่งขึ้น

Liquidscape จัดแสดงระหว่างวันที่ 21 กันยายน ถึง 24 ธันวาคม 2024 ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย Arts Maebashi เลขที่ 5-1-16 ชิโยดะมาจิ เมืองมาเอะบาชิ จังหวัดกุนมะ 371-0022 ประเทศญี่ปุ่น

—-

Infinite Maze, originally exhibited in Planetary Seed ● จร ● 惑星的共自在性 at 100 Tonson Foundation, has been reimagined for the unique space at Arts Maebashi. The installation, a site-specific kinetic mechanism, has undergone a redesign to harmonize with the concept of Liquidscape. While materials have been adapted, the core identity of the piece—a maze that can morph without limits—remains preserved.

Liquidscape: Southeast Asia Today is organized by Arts Maebashi, under the leadership of Executive Director Fumio Nanjo and Curator Yuka Takahashi. The exhibition showcases the diverse and dynamic cultural and social landscapes of Southeast Asia, featuring works by 12 groups of artists, including seven born after the 1980s. These artists reflect on the region’s rapid development, historical roots, and evolving lifestyles, addressing themes such as globalization, technology, and gender roles. Through their works, visitors can gain insights into the contradictions, chaos, hopes, and emerging possibilities of contemporary life in Southeast Asia and beyond.

Liquidscape | September 21st to December 24th, 2024, at the Museum of Contemporary Art, Arts Maebashi, located at 5-1-16 Chiyoda-machi, Maebashi, Gunma 371-0022, Japan.